A fronda dos cervos (2011)

Limiar de Eva Veiga

Vén o cervo guiando a luz dende oriente até o fin da terra, alí onde o sol se funde por amor no mar.
Vén a luz perfilar o pórtico glorioso baixo do que soan as secretas fontes,
e mesmo trazar a ponte en arco de medio punto que se fai eco da cantiga.
Vén o cervo-luz renacer no ritmo que anovado agroma do seu propio rastro.

Vén do silencio o son que florea na lira arbórea do corazón.
Lirica Rosa na que o orballo deita a súa escura claridade. Rosa que fai brisa e foxe a prol do vento
Cerva corría que non sabía dos cavorcos, altas herbas medrábanlle entre os peitos de impaciencia;
meteoros, retrincos do ceo vestíanlle as coxas e aínda a alma que verdeaba;
auga espida nos seus ollos, de lirios chea a súa ollada, cerva corría que non sabía dos cavorcos.

Ten sede o cervo e bebe mal de amor. Ferida que no cura. Na boca, unha herbiña dourada.
Na fronda dos cervos, os druídas conxuran a melancolía coa maxia das flores.
Todo danza en misteriosa harmonía.

O Maroot xace morto e envolto pola pel do cervo.
Un aire temperado.Unha corda que sostén o alento. Unha vibración eléctrica. Un brillo de metais
A raíz que percute contra o tempo.

Cómo chamar a iso que sustancia esta música, iso que con ela trae e con ela de nós leva,
algo inapreixable, mais que nos agalpa e xa nunca igual se toca?
Será a Ausencia que escintila? Será o Mar? Alto mar do mar levado.

A fronda dos cervos (2011)

A fronda dos cervos (2011)